คุยกันหลังเมรุ

หลังจากทำบุญทำทานเพื่อขับไล่ความซวยและเจ้ากรรมนายเวรเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“เรา” อันหมายถึงคนมากกว่า 1 คน และในที่นี้หมายถึง 3 คน ก็หาที่นั่งทอดอารมณ์อันระทมระทด
แต่พอมองบาทวิถีที่ทอดยาวออกไปแล้วก็ให้ท้อตีนท้อใจ…
ป่ะ เราหันกลับไปนั่งเล่นในวัดกันดีกว่า

เดินผ่านเมรุเผาศพ สวนกับกลุ่มผู้หญิงวัยกลางคนสวมชุดดำกำลังบ่ายหน้าออกจากวัด
จังหวะสวนกันนั้นบรรดาคุณน้า คุณป้าก็หันหน้าไปมองปล่องเมรุที่ปรากฏควันขโมงพุ่งขึ้นท้องฟ้า
“ไปก่อนนะพี่” เป็นคำร่ำลาครั้งสุดท้ายสำหรับใครสักคนที่กลายเป็นกลุ่มควันอยู่ในตอนนี้

เพียงวินาทีนั้น ทำให้ฉันสะท้อนใจ
แหงนหน้าขึ้นมองและนึกอำลาควันดำและเศษเถ้ากลุ่มนั้นไปด้วย
“ขอให้ไปสู่สุขคติ” คงไม่มีคำใดดีกว่านั้น
คนตายก็สบายไป คนอยู่ก็สู้กันต่อไป
ต่อสู้กับความคิดถึง ดิ้นรนกับชีวิตตัวเอง

คนเราจะเอาอะไรกันมากมาย สุดท้ายก็ลืมกันหมด
แต่เจ้ากรรมนายเวรเนี่ยทำไมช่างจดช่างจำกันจัง ลืมๆ ไปมั่งก็ได้ ไม่ต้องจำทุกเรื่องหรอก
วุ้ยย…

2 thoughts on “คุยกันหลังเมรุ

  1. ไม่รู้ของพี่มีหรือเปล่าไอ้เจ้ากรรมนายเวรหนะ รู้แต่มามีอะไรติดอยู่ที่ไหล่มา 2 วัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s