เจ้าขาวเอ๊ย

 


 

วันหนึ่งเมื่อนานมาแล้วไม่เท่าไหร่
เดินฝ่าแดดเที่ยงออกไปหากินหน้าปากซอย
ขากลับเดินหิ้วถุงเสบียงอาหารผ่าน “เจ้าาขาว”
หมาจรจัดที่คนในซอยให้ความเอ็นดู และร่วมกันเป็นเจ้าของ
ในขณะที่แดดร้อนจนขี้เกลือจับคอเสื้อ
ไอ้หมานี่มันนอนซุกในร่องต้นโมก ดินยังชุ่มๆ จากการรดน้ำเมื่อตอนเช้า
น่าเย็น สบาย
มันหลับตาพริ้มมม
น่าอิจฉา

“เฮ้ย เจ้าขาวสบายไปไม๊ เป็นหมานี่ก็ดีเนาะ ซุกนอนในกระถางต้นไม้ก็ได้
เสื้อผ้าก็มีอยู่ชุดเดียวเปื้อนก็ไม่ต้องเปลี่ยน”
ไอ้เจ้าขาวยังนอนพริ้มอยู่
“บ้านก็ไม่ต้องดิ้นรนซื้อเนาะ อยากนอนไหนก็นอนนั่น
รถก็ไม่ต้องมีเพราะคงไม่อยากไปไหนไกลกว่าแยกไฟแดงข้างหน้านี่”
…ไม่มีคำตอบจากเจ้าขาว
“รู้ไม๊ เกิดเป็นคนว่ายากแล้วนะใช้ชีวิตแบบคนน่ะยิ่งยากกว่าว่ะเจ้าขาวเอ๊ย
ฉันล่ะไม่รู้จะอิจฉาแกดีหรือเปล่านะเนี่ย วันๆ หมาอย่างแกไม่ต้องคิดอะไร หิวก็หากิน ง่วงก็นอน
เหงาก็วิ่งเล่น มีความสุขเนาะเจ้าขาวเนาะ”
เจ้าขาวคงรำคาญเต็มแก่ เหลือบตาขึ้นมองแล้วบอกว่า
“แกรู้ได้ไงว่าฉันไม่เบื่อที่เกิดเป็นหมาเนี่ย
ถ้าแดดมันร้อนนักก็รีบเดินเข้าบ้านไปไป๊ หมาจะนอน!”

 

 

3 thoughts on “เจ้าขาวเอ๊ย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s