จรัล ลา ลัล ลา….

winampพ.ศ. 2520 …
คือปีเกิดของฉันและปีเกิดของบทเพลงคำเมืองหลายๆ เพลงของคุณจรัล มโนเพ็ชร
เกิดมาพร้อมกัน และ เติบโตมาพร้อมกัน

 
ช่วงที่กำลังโต ก็ได้ยินเพลงคำเมืองของคุณจรัลอยู่เนืองๆ
แต่ก็ไม่ได้คิด ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายไปกว่า นี่คือเพลงภาษาเหนือ
และเป็นเพลงที่เปิดตอนสงกรานต์จะได้บรรยากาศมากมาย
ก็แค่นั้น…นัยว่าช่วงนั้นกำลังอินกับเพลงแกรมมี่ บ้าพี่มอสอยู่
 
ข้ามมาช่วงหางานทำ…
ไม่บ้าก็เมาที่ฉันร้องเพลง "พี่สาวครับ" ในห้องสัมภาษณ์งานบริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง
เหตุเพราะพี่ผู้สัมภาษณ์ถามถึงเรื่องงานอดิเรก
 
อยู่บ้านทำอะไรคะ?
…ฉันตอบว่าเล่นกีตาร์
ชอบวงอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?
…ตอนนั้นกำลังเห่อวง ดิ อีเกิ้ล อยู่ก็เลยบอกว่าชอบวงนี้
ไหนลองร้องให้ฟังหน่อยซิ!
…เอิ่มมมม พี่คะ – -" ขอเป็นจรัล มโนเพ็ชร ได้มั้ย… ไม่รู้เพราะอะไรถึงได้นึกถึงเพลงคุณจรัลเป็นอันดับแรก
เอ้าได้!! พี่เขาตอบ
……..
 
ไม่รู้ว่าเพราะเพลง "พี่สาวครับ" หรือเปล่า ที่ทำให้ฉันได้งานนั้นในที่สุด
 
วันเวลาผ่านไป…
เมื่อได้ยินได้ฟังเพลงคำเมืองของคุณจรัลอีกครั้งในวันนี้
ก็ยังคงเกิดความฉงนใจอยู่ไม่หาย
เพราะแม้ฉันจะเป็นคนเมือง ชนิดที่ว่าเมื๊องงงงง.. เมือง
แต่บางคำของบางเพลงอันเป็นศัพท์คำเมืองขั้นแอ๊ดวานซ์
ฉันก็ยังไม่รู้ความหมายจนวันนี้
 
เพลงอุ๊ยคำ ยิ่งฟัง ก็ยิ่งนึกถึงวัยเด็ก
ฉันรู้จักความเศร้าครั้งแรกๆ ของชีวิตจากเพลงนี้
ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมต้องแต่งเพลงให้อุ๊ยคำตายตอนจบด้วยนะ (อุ๊ปส์.. สปอยล์ๆๆ)
มันช่างเศร้าเหลือเกิน เศร้าจนยอดผักบุ้งเซาซบ
แต่นั่นก็ทำให้ฉันได้รู้จักกับสัจธรรมชีวิต และการทำใจตั้งแต่ตอนนั้น
เหมือนเป็นการเตรียมความพร้อมให้ตัวเอง ก่อนที่จะเจอกับความสูญเสียอีกหลายครั้งต่อมา
 
ฟังตอนที่หงุดหงิด จิตก็ได้บรรเทา
ฟังตอนที่เพลิดเพลิน ก็ยิ่งเจริญใจ
ยิ่งฟัง ยิ่งพริ้มไปกับเสียงกีตาร์โปร่ง กับเสียงเครื่องดนตรีล้านนา
จนนึกครึ้ม ลองจินตนาการนึกภาพให้ตัวเองนุ่งผ้าซิ่น เสื้อแขนกระบอก เกล้ามวยผม ทัดดอกเอื้องผึ้ง
เดินเฉิดฉายช้อปปิ้งบนถนนท่าแพเมื่อประมาณ 100 ปีก่อน
คุยกันหนุงหนิง ยิ้มแย้ม
 
ยิ่งฟัง ยิ่งยิ้ม
กับเนื้อเพลงที่มันง่ายๆ
หรือถ้าอยากจะเครียดก็ว่ากันมาซื่อๆ
เนื้อหาน่ารักของเพลงทำให้ฉันได้รู้สึกตัวว่า โลกนี้มีความสุขอยู่มากกว่าความทุกข์

แล้วเมื่อลองย้อนกลับมาดูตัวเอง ก็พบว่า
นี่เราเริ่มจะเป็นคนสุขยากขึ้นแล้วนะ
ต้องบอกตัวเองไว้ว่า ไม่ว่าจะเจออะไรในแต่ละวัน ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม
อย่าเป็นคนสุขยาก

 

และที่ยิ่งกว่าอะไรคือ
จากที่ไม่เคยรู้สึกอะไรเวลาฟังเพลง ก็กลับเกิดความรู้สึกบางอย่าง…
เป็นความรู้สึกที่เปลี่ยนโลก
คือเมื่อได้ฟังแล้ว…
มองเห็นตัวเองในอดีตที่ผ่านมา แล้วได้รู้ว่าตัวเองเปลี่ยนไป
เปลี่ยนไปในทางที่ไม่อยากจะเป็น

รู้สึกว่าตัวเองเหมือน โฟรโด้ ที่ค่อยสูญเสียจริตไปเมื่อได้ครอบครองแหวนวงนั้น
แต่ฉันครอบครองอะไรอยู่หรือ? ถึงเปลี่ยนไป?
ไม่ว่าสิ่งนั้นมันจะเป็นอะไร
ฉันก็ควรต้องทิ้งมันเสียที
 
 
ขอบคุณคุณจรัล มโนเพ็ชร


6 thoughts on “จรัล ลา ลัล ลา….

  1. ฮ่าๆๆๆ ชอบบลอคนี้ ชอบสองสามบทสุดท้ายที่เปรียบเทียบกับโฟรโด้
    ชอบที่บอกว่าอย่าสุขยาก เพราะเด่วนี้ใช้ปรัชญานี้เหมือนกัน ในเมื่อ 1 วันมันแป๊ปเดียว
     
    เหมือนกัน เราก็เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปมาก จนไม่แน่ใจว่าเป็นตัวเอง
    เราไม่รู้เหมือนกันว่าเราได้ครอบครองอะไร
     
    อย่างน้อย เราคงได้ครอบครอง ทางเดิน ชีวิตของตัวเอง ^^
    รัก ที่สารภี ชอบตีไข่ จ้ะ 55

  2. แหม นับวัน
    จะคมคาย รายทาง ย่างเข้า 31 ขึ้นทุกที
    คือ แบบว่าชีวิต คิดได้ยังงี้ก็ดีแล้ว
    ดีกว่าเป็นผู้ใหญ่แนว เผลิอแพลบไปอยู่อันดามันที เชียงใหม่ทีอย่างพี่
    ชีวิตที่เหนื่อยแบบนี้ไม่ไดหรอก ซิบอกให้
     
    เอ๊า อาทิตย์หน้าจะไปแอ่วที่เขาบอกว่า
    ของกึ๋นบ้านเฮา เลือกเอ๊าเต๊อะนาย
    เป๋นของพิ้นเมือง เป๋นเรื่องสบาย….
     

  3. พี่อ๋อยครอบครองโบนัสไว้ไงคะพี่ มาค่ะอ้อมจะรับภาระนั้นเอง ส่งมาเลยยย

  4. ไม่เคยฟังเพลงแบบนั้น
    แต่ชอบรางวัลคนแด่ช่างฝันมากค่ะ
    เขียนดีจัง
    เหมือนคุณรามอินทราเลย
    ชอบค่ะ
    จะแวะมาอ่านบ่อยๆนะคะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s