Rattatouille

 
หนังของ PIXAR ให้อะไรที่ดีๆ กับเราเสมอ ไม่เว้นแม้แต่หนังที่มีพล็อตน่าแขยงแบบที่ว่า "หนูอยากทำอาหาร" ซึ่งประชาชนผู้เกลียดหนูได้ยินเข้าอาจจะออกอาการขนลุกขนตั้ง แต่เชื่อว่าถ้าเขาได้ดูก็คงไม่อาจปฏิเสธความน่ารักของหนังไปได้ ส่วนคนไม่เกลียดแต่ก็ไม่เอ็นดูหนูอย่างเรานั่งดูไปก็รู้สึกได้ถึงรอยลึกเป็นทางยาวที่ร่องแก้ม-นี่เรานั่งยิ้มในความมืดอยู่ตลอดเวลา สลับกับหัวเราะออกมาดังๆ แบบไม่มีใครอายใคร.. ก็ทุกคนในโรงแย่งกันหัวเราะกันซะขนาดนั้นนี่นา
 
เรื่องโปรดั๊กชั่นนั้นแน่นอนอยู่แล้ว ของเขาเนียนจริง ภาพสวยกิ๊ก ถ้าเป็นคนก็คงเทียบได้กับนาตาลี เกลโบว่า แต่ที่น่าปลื้มกว่านั้นก็คือปรัชญา "Anyone can cook" ที่แฝงอยู่ข้างหม้อต้มซุปและก้านผักซูกินี่ – ใครๆ ก็ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ขอแค่ใจถึง …. ใช่ ใครก็ได้แม้แต่หนู!
 
ในสามัญสำนึกของเรา หนู เป็นสัตว์ที่ออกหากินขวักไขว่ตามกองขยะ และในครัว แต่ "เรมี่" หนูพ่อครัวตัวนี้เลือกที่จะกินอย่างถูกสุขลักษณะ มีรสนิยม และเขาไม่ยอมกินอาหารที่เรียกว่า "อาหารขยะ"
 
ช็อตหนึ่งของหนังในตอนท้ายๆ เรื่อง ทำให้ฉันนึกถึงภาพตัวเองในเย็นวันนั้น .. วันที่แวะซื้อผัดกะเพราไก่กับข้าวเปล่าข้างทางเข้ามากินในบ้าน มาถึงบ้านแกะข้าวเปล่าใส่ชาม-ชามแบบชามอ่าง แล้วแกะกะเพราไก่เทตามลงไป คลุกๆๆ ให้มันปนๆ เข้าไปกับข้าว … กะว่าทำอย่างอื่นไปด้วยกินข้าวไปด้วย ทำอย่างงี้แล้วมันกินง่ายดีน่ะ
 
แต่พอกินเข้าไปคำแรก น้ำตาไหลพรากก.. อุแม่เจ้า กระดูกไก่!!! ภาพในหัว flash back ไปที่หน้าแผงขายกับข้าว แม่ค้าหน้าใสยืนยิ้มมุมปากอย่างแสนโหดเหี้ยม…
 
ถุย!(ถุยเศษกระดูกไก่ออกมาน่ะ) ทำไมพี่ถึงไร้จรรยาเยี่ยงนี้ เข้าใจนะว่าเพื่อเยียวยาสภาวะโลกร้อนทุกคนต้องช่วยกันใช้ทรัพยากรทุกอย่างบนโลกให้คุ้มค่าที่สุด (มันเกี่ยวกับโลกร้อนมั้ยวะ?) แต่ถึงพี่จะเอาเนื้อไก่ตรงส่วนที่เลวที่สุดมาทำอาหาร (คาดว่าคงเป็นส่วนซี่โครง) ก็ช่วยเสียเวลาสักนิดเพื่อสกัดเอาแต่เนื้อมันมาใช้ได้ม๊ายยย…. ถึงเราจะไม่ได้กินกระดูกมันแต่ไก่ตัวนั้นก็คงไม่เสียชาติเกิดหรอกมั้ง นี่อะไรกันสับใส่มาทั้งกระดูกกระเดี้ยว
 
เคือง เขื่อง เขื้อง เขื๊อง เขื๋อง ไม่รู้จะผันวรรณยุกต์ยังไงให้สาสมกับความขุ่นใจ… พลันนึกถึงคำพูดของเพื่อนคนหนึ่งว่า "ทำไมต้องฝืนกินล่ะ ก็มันไม่อร่อยอ่ะ" (เน้นเสียง ใส่อารมณ์ด้วยนะ) เออก็จริงของมันนะ แต่ทำไงได้อะ หิว ขี้เกียจเดินออกไปหาของกินอีกรอบ และไม่อยากกินมาม่า ก็เลยต้องฝืนกินเข้าไป กินไปก็ถุยไปและก็คิดไป …. นี่เรามันยิ่งกว่าหมาอีกนะเนี่ย หน้าตาข้าวเราชามนี้กับข้าวหมามันเหมือนกันเด๊ะ และคิดว่ารสชาติก็คงไม่ต่างกัน แต่เราเลวกว่าหมา เพราะต้องคอยถ่มถุยเศษกระดูกออกมาทุกคำ
 
นอกจากหมาแล้ว นี่เรามันยิ่งกว่าหนูอีกนะเนี่ย!!!
 



 

3 thoughts on “Rattatouille

  1. บอกแล้วไง ว่ากินเหล้าดีกว่า ไม่ต้องเคี้ยว 

  2. ยังมะได้ไปดูเรยยย แค่ได้ข่าวเรื่องการ์โต้เม้าส์ ที่ตึก ก้อนึงแขยงแล้ว ถ้าไปดูหนังเรื่องนี้ กลับมาอาจจะนึกว่าหนูในการ์โต้ อยากเป็น พ่อครัวเบเกอรี่ เสียล่ะมั๊ง คราวนี้อาจทำใจ เข้าไปอุดหนุนหนมปังอีกครั้งได้ รึป่าว ? 

  3.  
    ตอนดูเรื่องนี้ ก้อนึกอยากจะทำอาหารมั่งเหมือนกันนะ เห็นนู๋เรมี่เธอปรุงอาหารแบบมืออาชีพ น่าสนุกเหลือเกิน
    ได้ยินเสียงน้องเด็กคนนึงหัวเราะลั่นในโรง อืมม ดีนะเนี่ยไม่ได้นั่งข้างน้อง เสียงสเตริโอมาก ไม่งั้นดูเรื่องนี้จบหูดับแน่ๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s