7 boxes : สัตหีบ

16 – 17 ธันวาคม 2549

เช้าวันเสาร์ที่ 16 ธันวาคม 2549…
เดินออกจากบ้านราวๆ 8 โมง ลมเย็นพัดมาสัมผัสผิว นี่สินะลมหนาวที่แท้จริง อากาศดีมากๆ โชคดีจริงๆ ที่เราจะไปเที่ยวบ้านหนูแม็กที่สัตหีบในวันนี้
เดินทางกัน 6 คนภายในรถ CRV ของพี่แหม่ม 1 คัน ออกจากกรุงเทพฯ 10 โมง ถึงสัตหีบราวๆ เที่ยงกว่าๆ

ใครๆ ก็รู้ว่าสัตหีบเป็นเมืองทหารเรือ เลยอาจทำให้ใครๆ รู้สึก เกรง และ เกร็ง บ้างในการไปเยือน เพราะถ้าเผลอทะเล่อทะล่าไปทำอะไรผิดที่ผิดทาง
มีหวังโดนสอยร่วง แต่สำหรับพวกเราไม่ต้องห่วงอยู่แล้ว เพราะเรามีบัตรเบ่ง

เลี้ยวซ้ายเข้าสัตหีบป๊าบบบ ก็จะเจอกับโลตัสและโรงหนังที่มีชื่อเก๋ไก๋ว่า "Seven box" … เห็นทีแรกก็สงสัยว่า ทำไมตั้งชื่อว่า Seven Box (ไม่มี es)
ที่แปลว่า "หีบเจ็ดใบ" ??? มันจะเกี่ยวอะไรกับมุข เจ็ดเรือยอร์ชหรือเปล่า?? ก็ไม่น่าใช่ .. แต่ก็ไม่ได้ถามใคร

"เก๊าะ หีบเจ็ดใบไง" น้องหนูแม็ก บอกเมื่อเรานั่งรถผ่านที่นี่อีกรอบในตอนเย็น
"อ๋ออออ..  สัตหีบ = หีบเจ็ดใบ = 7 boxes" แหมมมม  นอกจากเราจะมาถึงสัตหีบแล้ว ก็ยังมาถึงบางอ้ออีกต่างหาก

สุดยอดไฮไลท์ของทริปนี้คือ "ปอ อู ปู" นั่นเอง

โดนบิลด์กันมาเยอะจนกลายเป็นตำนานปู ว่าถ้ามันแก่ตายของมันเองน่ะไม่รู้ แต่ถ้าตายเพราะโดนคนจับมาเป็นอาหารนี่ มันจะเป็นสัตว์ที่ตายได้น่าสงสารที่สุด
เพราะเราไม่สามารถจะรอให้มันขี้เกียจหายใจตายไปเอง หรือทุบหัวมันตายก่อนแล้วค่อยเอามากินเหมือนสัตว์อื่น แต่เราจะต้องจับมันอบซาวน่าในรังซึ้ง (แน่ล่ะ มันต้องยังมีชีวิตอยู่) เป็นการอบซาวน่าหมู่ มีกี่ตัวๆ ก็จับมันใส่ลงไป มันอาจจะดิ้นๆ และพยายามไต่ออกมาจากซึ้ง ก็เป็นหน้าที่ของเราที่จะต้องจับมันให้เข้าที่
"พี่ต้องไปช่วยกันไล่จับปูนะ เพราะมันจะหนีตายไปทั่วบ้านเลย" ไอ้น้องหนูแม็ก บิลด์อีกแล้ว..
"แล้วเวลานึ่งมันก็จะดิ้นกันค่อกกแค่กก ค่อกกแค่กก อยู่ในซึ้ง เราต้องทำใจแข็งเข้าไว้ แล้วเสียงมันก็จะค่อยๆ เงียบไป เงียบไป ทีละน้อย จนเงียบสนิท"
"แล้ว ‘ไมไม่มัดขามันก่อนจะนึ่งล่ะ" เราสงสัย
"ไม่ได้หรอก ถ้าเอายางรัด ยางมันจะละลายติดปู"
"อ่ะ งั้นก็ใช้เชือกฟางล่ะ" เรายังพยายามสงสัยต่อไป
"แหมมมม " เราโดนค้อนเข้าให้

พอเราไปถึงบ้านหนูแม็ก ก็รีบดิ่งเข้าไปดูปูในครัว .. โอวแม่จ้าว ปูทั้งหมดอ่าวไทยมารวมตัวกันอยู่ที่นี่รึนี่ ปูเยอะมากก โชคดีที่แม่นึ่งเตรียมไว้ให้แล้ว ไม่อย่างนั้นเราคงต้องเล่นวิ่งไล่จับปูกัน และต้องทนฟังเสียงมันดิ้นค่อกกแค่กก ค่อกกแค่กก
"เนี่ย ขามันหลุด แสดงว่าตอนมันอยู่ในซึ้งมันดิ้นทุรนทุราย" น้องหนูแม็กพูดพลาง หยิบก้ามปูที่หลุดออกจากตัวปูขึ้นมาจากซึ้งนึ่ง ประกายสงสารแว่บอยู่ในตาเรานิดหนึ่ง แต่ก็พ่ายแพ้กับน้ำยายที่มันไย๋หยดติ๋ง

ด้วยสำนึกในบุญคุณปูทั้งผอง เราเลยบรรจงแกะกินเนื้อปูอย่างทะนุถนอม ทุกซอกทุกหลืบกระดอง

เราแกะปูกินเป็นก็ที่นี่เอง… อิอิ

บ่ายเราออกเที่ยวกันก่อนตามชายหาด ซึ่งเราจะไม่พูดถึงตอนนี้ แต่จะข้ามไปเวลาอาหารค่ำเลย ซึ่งเป็นสัตว์ทะเลเผา อาาาห์ คราวนี้ไม่ได้มีแค่ปูเท่านั้น แม่กรุณาซื้อ กั้ง หมึก หอยเชลล์ และ ลูกชิ้น… (มีก็แต่อย่างหลังนี่แหละที่ไม่ใช่สัตว์ทะเล) เยอะมากกกก… มื้อนี้โชคดีที่เพื่อนๆ ทั้งหลายหยุดหายใจไปแล้ว
เราเลยจับเพื่อนนอนเล่นบนถ่านไฟได้อย่างสันติ
ณ ที่นี่เช่นกัน ที่เราได้กินกั้งเป็นครั้งแรก และแกะกั้งเป็น

อาหารเช้าเจอข้าวต้มทะเลของแม่ เป็นข้าวต้มที่เครื่องเยอะพอๆ กับข้าว ขอเรียกว่า "ข้าวต้มอ่าวไทย" เพราะทั้ง ปลา กุ้ง หมึก มีอยู่รวมกันในหม้อเดียว สุดยอดจริงๆ กลับมากรุงเทพฯ ท้องป่องกันเป็นแถ๊ววววว…

ความดีของเรื่องราวนี้(ถ้ามันจะพอมีอยู่บ้าง) ขออุทิศให้ดวงวิญญาณ กุ้ง กั้ง ปู หมึก หอย ทั้งหลายที่เสียสละชีวิตให้เราอิ่มท้องในคราวนี้ สาธุ อาเมน..


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s